Repelsteeltje

Feb 29, 2008 at 20:00 o\clock

Mijn held

by: casa   Keywords: poezen

Ik ben een held op sokken. Ik ben bang voor veel dingen. Ik kan nog steeds bang zijn als ik ‘s nachts alleen thuis ben en buiten geluiden hoor. Ik ben bang om de waarheid te zeggen, vooral als die waarheid onaardig is. Ik ben bang om dood te gaan en ik ben nog banger dat mijn kinderen of mijn lief wat overkomt. Naast deze min of meer normale bangigheden heb ik twee serieuze angsten. Ik zou ze bijna fobieën noemen.

Zo heb ik watervrees. Ik durf in het zwembad bijna niet in het diepe. Soms kan ik me over die angst zetten en daar komen waar ik de bodem niet meer kan voelen. Maar dan kan ik plots overvallen worden door blinde paniek. Dan weet ik niet hoe snel ik bij de kant moet komen. Dat schijnt er erg grappig uit te zien, maar dat is het niet. Niet voor mij. In open water durf ik überhaupt al niet te zwemmen ook al kan ik de bodem voelen. En alleen al de gedachte aan zwemmen in diep open water is voldoende om te gaan zweten en rillen van angst. Ik ben ooit in een meertje uit een dobberende bootje gesprongen na aanmoedigingen van "ah kom nou, het is echt niet eng, het water is heerlijk!" Ik kan nu nog precies voelen hoe bang ik toen was. Dat doe ik dus nooit meer. Ik kan prima mijn leven leiden zonder te zwemmen in open water dus ik doe dan ook geen enkele moeite om er overheen te komen.

Die andere grote angst is iets problematischer, want met die angst moet ik noodgedwongen wel leven. Ik ben als de dood voor spinnen. En ik ben met name bang voor die grote kruipspinnen. Die zwarte die zo snel kunnen rennen. Spinnen kom je in je huis gewoon tegen en die kan je dus moeilijker vermijden dan zwemmen in open water. Ik heb ooit eens mijn man op werk gebeld omdat er zo'n kruipspin in de slaapkamer zat. Hij heeft me telefonisch moeten coachen bij het pakken van die spin. Het heeft hem drie kwartier telefonisch consult gekost. Achteraf zei hij dat hij op het punt had gestaan bijzonder verlof aan te vragen of calamiteiten verlof om mij te gaan helpen. Ik durfde gewoon niet. Een paar nachten terug droomde ik dat er een enorme spin in de keuken zat. Die spin was groter dan in het echt mogelijk is. Ik werd wakker uit die droom doordat mijn lief wilde knuffelen en zijn hand op mijn heup legde. In mijn droom was het geen hand die ik op mijn heup voelde, dus mijn reactie op de knuffel was, laten we zeggen, ietwat buiten proportioneel.


Later die ochtend, toen mijn bloeddruk was gezakt tot onder levensgevaarlijke hoge waarden begon ik na te denken. Wanneer heb ik hier eigenlijk voor het laatst een spin gezien? Ik kon het me niet heugen. Zelfs in augustus, het spinnenseizoen, heb ik geen spin gezien.

Het kan toeval zijn, maar sinds Morse en Lewis bij ons wonen heb ik geen spin meer gezien. Heel grappig: Bacchus lustte geen spinnen en Cruesli ook niet. Maar ik denk dat het bij deze poezebeesten anders is. Ik heb geen stoffelijke overschotten om het te bewijzen, maar ik vermoed dat er bloedbaden zijn geweest hier in huis. En ik kan fout zitten, maar Morse is mijn hoofdverdachte. 

Hé jij daar, held van me...Waren ze lekker?


Feb 27, 2008 at 22:48 o\clock

Groterder

by: casa   Keywords: kinderen, consultatiebureau

Ik kom thuis uit werk en ben heel benieuwd hoe het is geweest bij de extra controle op het CB. (Voor de onwetenden: het consultatiebureau.)

Ik: Hé, kom eens bij mama!
Hij, grijnzend: Nee, niette bij mama
Ik: Ben je gegroeid?
Hij, bozig kijkend: Nee, niettegroeid
Ik: Ben je ondersteboven?
Hij: Hihihihihi, nee niette onder-boven.
Hij staat al klaar met zijn armpjes omhoog om ondersteboven te worden getild en gedraaid. Zo gezegd zo gedaan.

We hebben het dus over onze tweejarige. Onze middelste. Onze professionele- sloper-met-praktijk-ervaring. En hij herhaalt alles wat je zegt, maar dan met nee niette ervoor.

Helaas heeft onze clown en acrobaat ineen ook afschuwelijke last van eczeem, nog altijd. Hij krijgt daarvoor medicijnen die eigenlijk niet bestemd zijn voor jongetjes van zijn leeftijd. Die medicijnen kunnen ook nog eens invloed hebben op de afgifte van het groeihormoon en omdat hij toch al een onderdeurtje is wordt zijn groei vaker in de gaten gehouden.

Ondanks zijn ijzersterke nee niette-argument is hij wel gegroeid, de statistieken liegen niet. Hij ligt nog steeds onder het gemiddelde, maar minder onder het gemiddelde dan de vorige keer. Hij is groterder gegroeid.

Ook voor de taalles is hij geslaagd. Hij wist bij het plaatje van de gieter niet wat dat was en hij zei tegen de arts kijkend met die grote blauwe knikkers van hem:
weet niette wat dat is.

Bijschrift:
Ik: Wat doe jij daar
op die vensterbank?
Hij: Maan kijken

Feb 26, 2008 at 21:47 o\clock

Voor Ilse, deel 1

by: casa   Keywords: hobby, schilderen

De eerste voor haar jongste is klaar. Nu nog een Feijenoord voor haar oudste...

Feb 26, 2008 at 17:52 o\clock

Taalgevoel

by: casa   Keywords: kidz, anekdotes

"Mama", zegt hij terwijl hij naar een ader op mijn hand wijst, "deze, hoe heet dat ook alweer?"

Ik: "dat heet een ader, weet je nog?"

Hij: "Oh ja, een ader. Maar mama, ik noem het liever een bloedpijp. Dat vind ik beter."

Feb 25, 2008 at 20:30 o\clock

Billen, borsten, buik

by: casa   Keywords: dagelijksheden

Dat met die buik komt nooit meer goed. En ook mijn borsten neigen steeds meer naar het zuiden. Maar toch geloof ik dat ik langzaam aan het accepteren ben dat het hebben van 3 jongens ruimschoots opweegt tegen de ravage. En ach, een bikini-drager was ik toch al niet. Maar de zwangerschapskilo's moeten er nog wel van af en ik heb ook nog de illusie dat er weer wat spiermassa terug kan komen her en der. Iets minder dril is mijn doel. Als dat nog mogelijk is. En nu komt de crux: om dat te bereiken moet ik weer gaan sporten. Oh dear.

Ik durf met mijn bekken nog niet te hollen hoe fijn ik hollen ook vind. Ik heb nog wat last van mijn bekken en dan lijkt me juist hollen net de verkeerde belasting. Daarbij zal mijn blaas ook nog wel een mening over het hollen hebben. Het is zoals mijn lief wel eens fijntjes zegt: de garantie op mij is nu echt verlopen.

Maar ik dwaal af: sporten dus.

Nu neem ik 's ochtends de bus naar mijn interliner. Dat loopt 's ochtends allemaal als een tierelier, maar 's middags kan de aansluiting slecht zijn. Dan kan het zijn dat ik 10 à 15 minuten moet wachten op de overstap. Dat is de reden dat ik 's ochtends nog wel eens de auto wil pakken naar de interliner om 's middags direct uit de bus naar huis te kunnen sjezen.

Maar nu wordt het weer wat beter en heb ik besloten met de fiets naar de interliner te gaan. Twintig minuten heen en twintig minuten terug. 's Middags ben ik dan ook nog eerder thuis dan met de bus.

 Ik zit nu al te rekenen: ik werk 4 dagen per week, 1 dag is crèchedag dus dan moet ik met de auto, maar ik kan 3 dagen fietsen....dat is 40 minuten per dag dus dat is 120 minuten per week. Tjonge: dat is 2 uur fietsen per week!

Man oh man wat zal ik strakke billen en dijen krijgen!

Maar morgen regent het....misschien dat ik dan toch weer de auto pak...

 

Feb 24, 2008 at 20:26 o\clock

De Baby Whisperer

by: casa   Keywords: kidz

De neef van je vader is je eeeh, je eeeehm, je.....

Hmmmm. ik weet niet hoe dat heet.

Hij is in ieder geval erg grappig en ik begrijp hem helemaal!

Feb 24, 2008 at 11:54 o\clock

Halfom

by: casa   Keywords: dagelijksheden

De post is gekomen: de twee kaartjes voor de beker(kwart)finale Feijenoord - Zwolle zijn binnen. Papa kan eindelijk zijn zoon meenemen naar De Kuip, volgens mij droomt hij daar al van vanaf het moment dat ik zwanger was van oudste.

Helaas kreeg oudste een vriendje dat uit een nest fanatieke Ajaxieten komt...oudste werd dus ook voor Ajax. Met eindeloos geduld kreeg ik hem zover om een keer met papa naar Feijenoord te gaan: als AJax niet speelt hoef je toch niet tegen Feijenoord te zijn?

 

's Avonds in bed vertrouwt hij me toe dat hij half voor Feijenoord is en half voor Ajax. Hij verheugt zich enorm op de wedstrijd. Maar dat mag ik niet aan zijn vriendje vertellen. Zover is hij nog niet. Hij is half om.

 

Feb 23, 2008 at 21:42 o\clock

Niet zielig

by: casa   Keywords: kidz, peinzen

Het is een zaterdag. Lief werkt en ik doe de grote boodschappen in een afgeladen AH met 3 kinderen. Mijn lontje is uitzonderlijk lang. De gozers mogen hun gang gaan en ik weet echt niet waar ik de energie vandaan haal om geduldig te zijn en uit te leggen en te corrigeren en te....maar vandaag kan ik alles. En stiekem...stiekem geniet ik van de blikken van anderen. Ik zie ze naar ons kijken en tellen: 1...2...3 kinderen ....potverdrie en ze heeft ze allemaal onder de knie zonder te gillen en te schreeuwen. Yep, mjn dag is goed.

In een van de paden moet ik met mijn buggy om een rolstoelwagen manouvreren met daarin een zwaar gehandicapte man. Hij stoot geluiden uit en hij kwijlt. Mijn kinderen zijn eventjes bizar stil en vergapen zich aan de gehandicapte man. Oudste (nog maar net 6) vraagt: Waarom riep hij 'uh uh uh'?

Ik sta met mijn mond vol tanden. Ik begrijp ineens de term in verlegenheid. Ik bedenk me gek genoeg dat die man net op mijn jongste van 6 maanden lijkt. Hij kan niet lopen en niet praten, maar hij kan je wel aankijken en lachen en...maar deze man zit in het lijf van een volwassen meneer.

Ineens weet ik dat het helemaal niet moeilijk is om het uit te leggen. Ik vertel oudste precies dat wat ik bedacht. Deze meneer is in zijn hoofd even oud als Jongste maar zijn lijf is het lijf van een volwassene. In zijn hoofd zal hij nooit ouder worden. Oudste zegt dat hij het begrijpt. Maar he, vraag ik ter controle, de zussen van buurvrouw die allebei in een rolstoel zitten, die zijn anders. Oudste: "Ja natuurlijk, die praten gewoon als grote mensen!! Die zijn in hun hoofd gewoon." Jemig....hij snapt het.

Maar dan voegt hij nog even toe: Ik vind het wel zielig.
Ik: Waarom zielig? Deze meneer is blij, hij vindt zichzelf niet zielig, Hj is net zo blij als Jongste.
Oudste: Maar toch vind ik het zielig.
Ik: Ja, dat snap ik, ik ook, maar deze meneer is net zo vrolijk als Jongste.
Oudste: Ja, ok. Mag ik nog een tictac?
Ik: ja jongen, hier heb je het doosje...en geef je broertje er ook eentje

Feb 23, 2008 at 14:25 o\clock

Het bloed kruipt

by: casa   Keywords: peinzen

Ik hou niet van goede herinneringen, ik hou van mooie vooruitzichten.

Afscheid nemen kan ik sowieso moeilijk en schepen verbranden kan ik al helemaal niet. Mijn log opzeggen deed ik letterlijk met pijn in het hart.

Met schrijven stoppen kan ik simpelweg niet. Wat begon als een log, als een herinnering voor mijn jongens, mondde uit in mijn uitlaatklep, mijn ontspanning. Dat andere mensen lol beleefden aan mijn log en de moeite namen keer op keer te reageren was een heerlijke bonus.

Dus dan maar op een andere manier doorgaan. Wat een geweldige tip gaven sommige van mijn vrienden me om het op deze manier te doen.

Op naar mooie vooruitzichten! Want ondanks de beperkingen die ik mezelf moet opleggen kan ik me weer helemaal uitleven in een nieuwe omgeving. Ik zeg beperkingen want het kan niet meer met naam en toenaam. Vandaar de naam Repelsteeltje.

Maar kom, wees welkom. Welkom op mijn log. Ik en mijn lief hebben drie heerlijke jongens. Ik hou elke dag een beetje meer van ze en zij houden meer van mij.

Ik kan niet wachten om mijn eerste echte logje te schrijven!