Ik zou een verstandig logje kunnen schrijven over een raar gezin. Ik zou het analyserend en verhalend kunnen schrijven alsof ik in control ben en er volledig boven sta. Dat ik het wel zie maar dat het me niks doet.
Ik kan ook uit mijn hart schrijven. Alles neerkwakken, zonder nuance net alsof ik het niet begrijp. Alsof ik me alleen oppervlakkig rot irriteer.
Beide kanten zijn een beetje waar. Maar het laatste lucht meer op en is waarschijnlijk vermakelijker om te lezen.
****
Het gezin rond J.
Oudste leerde op zijn eerste schooldag J kennen en ze werden in de eerste seconde vrienden. Ik heb er menig logje over geschreven. J heeft een jonger zusje en een hele lieve zachtaardige moeder. Zijn vader leek me in het begin een grote lolbroek en een leuke vader. Zo behandelde ik hem dan ook in het begin: hartelijk en joviaal. Maar al snel bleek hij een mean streek over zich te hebben. Bijvoorbeeld: als fanatieke Ajacied gaf hij Oudste (destijds tijdelijk overgehaald Alacied) een poster van Ajax. Leuk, zou je zeggen. Ware het niet dat hij die poster niet gaf om Oudste een plezier te doen, maar alleen maar om Manlief dwars te zitten. Het ging niet om het kado, maar om de intentie. Hoe anders mijn man, zijn tegenpool, die als bloed-Feijenoorder zei dat Oudste mag zijn voor Ajax of voor wie hij ook maar wil....en dat niet veinsde, maar meende.
De vader van J geeft alleen maar om zijn zoon. Zijn dochter vergeet hij. Letterlijk wel te verstaan! Wij hebben het tot tweemaal toe op het schoolplein kunnen aanschouwen. Vader en zoon in matching outfits en dochter er huilend en vergeten achteraan hobbelend. Kippenvel krijg je ervan.
Oudste werd minder en minder vrienden met J en J werd met de dag een naarder ventje. Een Bully. Oudste kwam steeds vaker naar huis met verhalen dat J de baas speelde en gemeen was....en duwde.
De moeder van J is een schatje. Ze zag dat Oudste en J minder met elkaar speelden en vond dat jammer. Oprecht jammer. Ik vond J inmiddels een k**-kind, maar dat wilde ik haar niet zeggen. Wederom: het gaat om de intentie en die van haar was goed. Toen ik zwanger werd van Jongste gaf de moeder van J aan dat ze blij voor me was (ze wist dat we er ook deze keer weer de nodige moeite voor hadden moeten doen) maar ze gaf ook aan, heel kwetsbaar, dat ze er veel moeite mee had. Ze had ook zo graag een derde gewild, maar hij wilde dat niet. Ze was ooit per ongeluk zwanger geworden van een derde maar dat werd een miskraam. En ze vond het zo naar om geen derde meer te krijgen. Toen haar dochter ook naar school ging vertrouwde ze me toe dat ze het zo afschuwelijk en zo leeg vond in huis. Zo stil. De kinderen werden groot en ze vond het zo naar en ze kon het niet verkroppen....
En nog geen half jaar later was ze wéér, per ongeluk zwanger van de derde. Met 44 jaar oud is ze blijkbaar zo vruchtbaar als lavagrond: tot 2 maal toe op rij "per ongeluk" zwanger! Ze vertelde me dat ze zo hotel-de-botel zo blij was. Hij vertrouwde me een andere dag toe dat hij het niet zo zag zitten. Dan kon hij niet meer met J dit en niet meer met J dat. Hoe de dochter in zijn wereldbeeld staat was toen wel heel erg pijnlijk duidelijk. Zij vertrouwde me toe dat het haar niet uitmaakte wat het zou worden, dat J een broertje wilde en het zusje een zusje wilde. Ik durfde niet te vragen waarom toekomstige paps zo pijnlijk duidelijk niets wenste.
J (vanaf nu Bully genoemd) maakt inmiddels de dienst uit in de klas. En ik moet zeggen dat Oudste zich kranig weert. Bijvoorbeeld: Bully bepaalt wie er bij het buiten spelen gaat ("mag") voetballen en wie in welk team zit. Oudste moet altijd met de verliezers meedoen. Oudste vertikt dat: hij laat zich niet zeggen waar hij moet spelen. Hij gaat dus expres eigen doelpunten maken omdat hij "niet in dat team zit omdat Bully dat zegt". Bully raakt daardoor gefrustreert en duwt Oudste heel hard weg. Vaak. Meerdere keren per week.
Ik vind mijn Oudste een kei: hij vindt zijn eigen weg en ik vind zijn oplossing briljant. Het is zijn eigen stijl. Maar dat duwen zat me zo dwars. Ik leer hem om nooit terug te slaan, maar je rond laten meppen is toch wel het andere uiterste. Ik heb dit weekend daarom, tegen het beleid van de school in, gezegd dat hij na een waarschuwing aan het adres van Bully mag terugduwen.
Oudste floot me terug en zei me dat hij zelf mag bepalen hoe hij zich gedraagt op school.
Ik zei okay. En ik meende het. Ik berust. Ik ben tevreden en trots.En ik heb vertrouwen in hem.
Wat me nu dwars zit is dat Oudste al wel zijn ding heeft gezegd maar ik nog niet. Na alle opmerkingen van de vader van Bully die ik glimlachend over me heen heb laten gaan, wilde ik voorbeeld nemen aan mijn Oudste. Bully heeft Oudste niet uitgenodigd voor zijn verjaardag. Oudste vindt dat helemaal okay. Maar ik had zo gehoopt de vader van Bully vandaag op het schoolplein te treffen. Want meneer-jofiaal-met-de-mean-streek zou zeker over de verjaardag begonnen zijn. Over het feit dat Oudste niet mag komen. En volslagen tegen mijn karakter in zou ik vandaag mijn hart volledig hebben gelucht over dat k**-jong van hem.
